Konijn.reismee.nl

Wenen dag 2

Wenen dag 2


Heerlijk geslapen, een fijn hotel, je hoort ook geen andere gasten. Het ontbijt is een zeer uitgebreid buffet met koude salades en beleg, daarnaast ei, veel soorten broodjes en een assortiment cakejes. Daarnaast de plaatselijke lekkernij Kaiserschmarrn, een soort pannenkoekjes, maar dan luchtiger en een beetje cake achtig geprobeert. Heerlijk, net als de andere cakjes. Met een goed gevulde maag gaan we op pad, het is al meteen heet buiten. We steken de brug naar het centrum over. Daar vertrekt een boot naar Bratislava, misschien leuk voor een andere keer om daar op deze manier heen te gaan.


We nemen de metro naar de dierentuin, de kaartjesautomaat is gelukkig makkelijk te gebruiken. Het is een korte rit met de metro naar de dierentuin die ligt bij Schloss Schonbrunn ligt, oftewel het paleis voornamelijk bekend van Sissi. Door een mooie tuin lopen we naar de ingang, op de plattegrond zien we dat de tuin veel groter is als verwacht. We lopen een hele ochtend door 1 van de mooiste dierentuinen die we ooit bezocht hebben. 


Een grote dierencollectie, die je vaak van heel dichtbij kunt bekijken, zoals koala’s, giraffen, nijlpaarden, Amoer panters (we zien zelfs de kleine tweeling die pas geleden geboren is) en panda’s. Er is ook een avonturenroute door een tropisch regenwoud, die gaat ook door een vleermuizengrot. Nadat Edwin het gordijn open trekt vliegt er meteen 1 naar buiten, we besluiten dit verder over te slaan, wie weet ontsnappen er meer en om ze nou om je heen te hebben vliegen. 

Er is heuvelop ook een route door de boomtoppen over een houten pad, vanaf daar heb je ook een mooi uitzicht over de stad. We eten voor we weg gaan een hotdog en een langos, dat is een grote platte schijf gemaakt van deeg en aardappel, waarover knoflooksaus gaat. Smakelijk, maar gelukkig delen we er eentje want het is zwaar op de maag. We lopen vanuit de dierentuin naar het paleis door een lange laan met bomen en nette hegjes. In de verte begint het te rommelen, onweer op komst, we hopen dat het over waait.


De paleistuin is enorm, de bloemenperken zijn erg mooi, er is ook een grote Neptunus fontein met waterval. Je kunt omhoog lopen naar de Gloriette een oud gebouw,  die werd gebruikt als ontbijtzaal en waar feesten werden gegeven, er is ook een uitkijkpunt. Welopen daar niet heen gezien de kans op regen en ook een beetje tijdgebrek. We gaan wel het doolhof in, we lopen door 2 labyrinthen, op zich kun je er niet echt verdwalen. In de 3e zitten wel doodlopende stukken, maar helaas begint het hard te regenen, dus moeten we schuilen.


We lopen door naar het paleis, maar gaan niet naar binnen, het gebouw zelf vinden we leuk om te zien, maar een tour lopen heeft niet echt onze interesse. Omdat het nog regent gaan we maar een gebakje eten, ze hebben hier zoveel lekker gebak, dus we moeten natuurlijk wel iets uittesten. In cafe restaurant Residenz maken ze zelf hun Apfelstrudel (je kan zelfs een tour bijwonen om dit te aanschouwen), Edwin test deze uit en hij smaakt heerlijk. Ook een aparte koffie erbij, de slagroom zit in een glaasje en je giet zelf je koffie er over heen, natuurlijk ook een succes. Chantal houdt het bij thee en Cremeschnitte, ook heerlijk.


Buiten is de zon weer doorgebroken, het is niet afgekoeld nog steeds 35 graden. Wij gaan terug naar het centrum met de metro. Daar lopen we naar het Hundertwasserhaus, een kleurrijk appartementencomplex met gekke vormen, erg toeristisch is het daar tegenover gelegen Hunderwasser Village met toeristenwinkels.


Hierna lopen we terug naar het station voor de trein naar de luchthaven, want we vliegen vanavond weer naar huis. Op het station nog inkopen gedaan in de Manner winkel, bekend van de wafel-hazelnoot koekjes.

Op de luchthaven eten we een heerlijke hamburger met frietjes. Het is er druk, veel teams en fans van de MotoGP komen vanuit Brno na de wedstrijd via deze luchthaven terug vliegen. In ons vliegtuig zitten ook nog een Nederlandse Beach volleyballer. Er was een groot toernooi in de stad. Wij zitten weer lekker voorin op rij 5. Nog een mooi uitzicht vanuit het vliegtuig, en dan zit de korte weekendtrip erop. Wenen was superleuk om te bezoeken, moeten we zeker nog een keer doen, maar dan langer, want we hebben niet alles kunnen zien in deze korte tijd.


Chantal en Edwin


Wenen dag 1

Wenen dag  1

Een zeer vroeg begin van de dag, de wekker gaat om 3.15 uur. Op naar Schiphol, we kunnen lekker dichtbij parkeren dus niet met de irritante bus mee vanaf de parking. Het is al druk, maar bij de controle gaat het snel. We hebben een upgrade gedaan, waardoor we in de lounge van de KLM mogen zitten en ontbijten. Er staat een buffet met erg veel keuze, ei, pannenkoeken, broodjes, koekjes en donuts er is van alles te krijgen. We mogen ook nog eens via de priority lane aan boord gaan, voor ons staat DJ Rob Gee, kennen wij niet maar vinden we uit via Google. We zitten op rij 2, leuk eens een keer luxe te doen, want je krijgt ook daar weer een uitgebreid ontbijt met yoghurt, fruit, kaasjes en brood.


Om 8.45 uur landen we in Wenen, snel omkleden in iets luchtigers want het is hier erg warm, de temperatuur zal naar de 35 graden gaan. Met de CAT trein een snelle verbinding van 16 minuten naar de binnenstad. We kopen meteen water, maar helaas niet goed want is met bubbels, niet zo lekker. We lopen door een stadspark naar het Opera gebouw, opvallend veel slapers in het park, niet duidelijk of het allemaal zwervers zijn of toeristen die uitgeteld zijn.

Voor € 9,- kun je in het Opera gebouw een rondleiding krijgen, in wel 6 talen. Wij kiezen voor Duits, want daar staan de minste mensen, dus is het tijdens de tour lekker rustig en kun je makkelijker foto’s nemen. We kunnen het Duits ook aardig volgen. We komen achter de schermen van het podium, de hal met grote trappen en natuurlijk de zaal zelf, alles heel mooi om te zien. Veel info gekregen over hoe het er aan toe gaat, zo verbouwen ze per show de zaal, en bij het debutantenbal wordt er zelfs een hele dansvloer aangelegd.

Na de tour gaan we naar de overkant waar Hotel Sacher zit, daar kun je terecht voor de enige echte Sachtertorte. Het is heel chique binnen, de taart smaakt goed, is van chocola en een dun laagje abrikozenjam, daarbij krijg je slagroom (zonder suiker). Duurste taartje ooit, maar wel lekker en een leuke beleving.


We lopen door een brede winkelstraat, er is hier veel autovrij gemaakt dat maakt het gezelliger. We bezoeken de Swarovski winkel en dwalen langs de grote dom, het Sisi-museum en het museumkwartier met vele grote oude gebouwen. Wenen is een heerlijke stad om te lopen, ondanks de warmte en het is vrij rustig. Op het plein voor het stadhuis is een filmfestival met vele eettentjes opgebouwd, die slaan we over, eerst naar het hotel even afkoelen. Onderweg kan dat trouwens ook, want overal zijn waterpunten waar je gratis je flesje met koud water kunt bijvullen.


We logeren in Hotel Das Capri, een zeer ruime kamer met balkon. Het ligt om de hoek van het Prater park waar we na een korte rustpauze heen lopen. Eerst met de gratis kaart naar Madam Tussauds, veel gedoe bij de kassa gaat niet snel. Binnen is het beetje gedateerd, vooral veel oude beelden, binnen een kwartiertje weer buiten, maar we wilden er dan ook snel doorheen.


We willen namelijk schnitzel gaan eten, we kiezen een terrasje uit en krijgen bij de schnitzel (2 per persoon is blijkbaar gebruikelijk) patat en een salade, smaakt allemaal heerlijk. In het park bekijken we wat attracties het is druk veel vrijgezellenfeestjes ook. We doen 2 achtbanen, je betaalt per attractie dus kijk je naar wat je echt wil doen. Beide achtbanen zijn heel leuk, alleen de baan met 5 loopings heeft irritante beugels over de schouders die gedurende de rit steeds strakker gaan, waardoor het behoorlijk pijnlijk is aan de schouders.


Natuurlijk gaan we ook in het oude reuzenrad, lang wachten en de rit is niet zo bijzonder, maar het is meer iets wat je daar een keertje gedaan moet hebben. We lopen via het station naar het hotel, daar is 1 winkel open en in complete chaos teveel mensen die snel iets willen hebben, veel irritatie dus snel weg daar. Naast ons hotel zit een Italiaans restaurant met een ijsbalie. We nemen een lekker ijsje mee het hotel in. Morgen nog een hele dag, met onder andere een bezoek aan de dierentuin.


Chantal en Edwin


Laatste dag in Vegas

De laatste hele vakantiedag breekt aan. We beginnen met een Amerikaans ontbijt in het hotel, eieren, pannenkoeken, bacon en wafels. We wagen nog een klein gokje, maar hebben vandaag niet zoveel geluk. Buiten loopt de temperatuur alweer op tot boven de 40 graden. 

We lopen op The Strip nog een flinke ronde, en bezoeken wat winkels. Op 1 van de oversteekbruggen is undercover politie bezig met aanhoudingen. Je hebt hier veel mensen die een soort van oplichting toepassen met straatverkoop. Zowel in New York als Las Vegas heb je Chinezen die zich voordoen als boeddha’s en verkopen zogenaamde geluksbrengers aan toeristen. Nou deze man had vandaag zelf geen geluk, want hij mag met nog wat anderen mee naar het bureau.

Sowieso wordt je hier een beetje gek van de mensen die je aanspreken om wat te verkopen, voornamelijk kaarten voor shows. Je wordt om de zoveel meter begroet door iemand met een goede deal, beetje vermoeiend dat je niet gewoon kan lopen zonder dat er steeds iemand iets van je wil.

‘s Middags ontvluchten we de drukte en warmte door even naar het hotel te gaan, even rust. We eten een pizza slice bij Sbarros. Daarna bezoeken we ‘s avonds de Cirque du Soleil show Love met muziek van The Beatles. Een hele mooie show, vooral qua sfeer en licht en er gebeurt van alles tegelijk was genieten. Vlak naast ons zitten 3 Britten, waarvan er 1 lekker enthousiast zit mee te zingen en klappen. 

Na afloop kijken we nog 1 fonteinenshow bij de Bellagio, dan volgt de route terug naar het hotel via het kakkerlakkenpad. En dat was het dan, morgen vroeg naar de luchthaven voor de de vlucht naar Chicago en daar stappen we over naar Amsterdam, zijn we vrijdag weer thuis. Ondanks de lange vakantie is de tijd voorbij gevlogen, maar we hebben er heel erg van genoten.

Chantal en Edwin 

Las Vegas

Vandaag was het tijd om helaas afscheid te nemen van de camper, de rondrit zit er op. Dat betekent ‘s ochtends alles opruimen, koffers inpakken en een beetje schoonmaken van de camper. We rijden naar Cruiseamerica en leveren hem daar hier. Voor schade aan de voorruit dankzij de kiezelsteentjes van de vrachtwagen op de snelweg worden helaas wel kosten berekend.

Met de taxi gaan we naar het hotel, daar kunnen we meteen een kamer krijgen. In het casino spelen we voor weinig dollars een spelletje, maar wint Edwin $ 32,- meteen gestopt is toch leuk als je weinig inzet. De rest van de dag hebben we over The Strip gelopen, er is altijd wel iets te beleven. Het is hier alleen bloedheet 42 graden, en de zon brand enorm. Je moet het binnen en buiten lopen dus goed afwisselen.

‘S Avonds scheiden onze wegen zich. Edwin heeft om 19 uur de Cirque du Soleil show Mystere in Treasure Island aan de noordkant van de stad. De eerste Las Vegas show van Cirque ooit, en volgens Edwin 1 van de mooiste.

Chantal gaat naar de andere kant naar Excalibur, waar om 21 uur The Thunder from Down Under begint. Toch eens kijken of dat leuk is, langs de wachtrij voor de zaal komt ineens Hans Klok langs gelopen, grappig om in Amerika tussen zoveel mensen ineens een BN’er te zien. De show zelf, tja wat kan je daar over zeggen, uiteraard alleen maar vrouwen in publiek en de show is zeer vermakelijk. Je moet alleen niet op het podium belanden met 1 van die strippers, want die gaan best ver. In de zaal ook op de tafels dansen en dergelijke, ik kreeg gelukkig alleen 2 keer kort een hand op mijn been toen er 1 langs liep, dat was nog vrij netjes. Verder komt alles langs: brandweer mannen, politie en cowboys, het was wel vermakelijk.

Na de show kun je tegen betaling met ze op de foto. Ik had niet genoeg geld, maar gelukkig kwam Edwin me ophalen, hij was zo aardig om mij geld te geven zodat ik met 7 vreemde mannen op de foto kon. Daarna komen ze nog even voor de winkel een praatje maken en je kunt wat foto’s met ze nemen, Edwin is dan wel zo aardig om de foto’s te nemen. Daar kun je mee thuis komen. Het was een hele leuke avond.

We lopen via de Bellagio fonteinen terug over The Strip. We kunnen 2 shows zien, daarna volgt een gedeelte langs de weg in het donker en weer overal kakkerlakken, echt zo vies, oppassen waar je je voeten neer zet. Morgen is onze laatste dag in Amerika, dan zit de vakantie er helaas alweer op.

Chantal en Edwin

Terug in Las Vegas

Vandaag hebben we de laatste lange tocht met de camper. Na een ontbijt van pannenkoeken rijden we eerst over een heel stille snelweg. Bij een afslag begint een kilometers lange rit langs wegwerkzaamheden, je moet tussen de grote oranje palen rijden, we weten niet hoe lang duurde maar het voelt alsof je van Den Haag naar Utrecht rijdt, en alles tussen de 2 steden in is opgebroken.

Dichtbij Las Vegas mogen we eindelijk weer normaal rijden. Voor ons betekent normaal rijden nog altijd het probleem met de rechter buiten spiegel. Bij stoplichten doet Chantal haar raampje open om de spiegel weer bij te draaien. We stoppen bij de Bass Pro Shop, een outdoorwinkel van enorme afmetingen. Je kunt er bootjes kopen, spullen om te vissen en te jagen etc. Ook wapens dus, er ligt veel uitgestald in de vitrines, en kogels liggen gewoon in de winkel.

Bij de kassa heeft de meneer voor ons 4 pakjes kogels mee, maar ontstaat er onduidelijkheid over de korting die in de folder stond en wat de kassa aan geeft. Zo vreemd dat je zelfs aanbiedingen voor dit soort producten hebt. We lopen nog even het casino ernaast in om een groot aquarium te bekijken in de lobby.

Daarna rijden we naar The Strip, we krijgen alleen de camper nergens geparkeerd, moet je eerst reserveren. Daarom maar eerst naar de camping gereden 20 minuten verderop. Daar voor de laatste keer ingecheckt, en een mooi plekje gekregen. Met de shuttlebus kunnen we gratis terug naar The Strip.

Daar bekijken we wat casino’s, we eten wat en doen een gokspelletje met lage inzet. Met de shuttlebus weer terug. Bij het casino waar de camping bij hoort is nog een leuke water- en lichtshow. Op de camping horen we allemaal sirenes en later een politiehelicopter die met zoeklicht komt rond cirkelen, is vast een achtervolging of zo. Daarna keert de rust weer en hebben wij de laatste avond op de camping.

Morgenochtend moeten we de camper inleveren. Aan de ene kant jammer want het was heel leuk om overal te kamperen zeker in de nationale parken. Waar we wel naar uit kijken is een fatsoenlijk douche, toilet en bed, dat was soms toch wat behelpen. Daarom nu nog 2 nachtjes genieten in een hotel en in Las Vegas.

Chantal en Edwin

Alpaca’s en Laughlin

Vanmorgen zijn we allebei een rondje gaan hardlopen over de trails rond de camping. Dat werd meer wandelen dan rennen omdat de paden met zand en gravel niet echt geschikt zijn om te rennen. Overal zitten konijnen, en Chantal rent helaas ook nog een spinnenweb in, overal draden, niet fijn.

Na het ontbijt rijden we naar Laughlin, via een toeristische route. Eerst is het vooral lege prairies, met wat kerken langs de weg. Dan een stuk snelweg, waar we erachter komen dat de rechterspiegel een eigen leven leidt. Hij draait steeds meer naar buiten, waardoor Edwin er niet in kan kijken. Het is wat met deze camper van de week op de snelweg al de pech dat er een vrachtwagen met grind voorbij kwam die allemaal steentjes verloor, ze sloegen tegen al het achterliggende verkeer, dus een kleine ster in de voorruit. De auto naast ons had meer pech, die had 2 behoorlijke gaten in de ruit.

Met de loszittende spiegel kunnen we wel verder rijden, Chantal moet wel wat meekijken als we gaan inhalen. We komen op een stukje Route 66, en stoppen in Selligman. Daar is het erg toeristisch met veel souvenirwinkels van de Route 66. Busladingen toeristen lopen er rond. We nemen wat foto’s en kopen ook een klein souveniertje. We bekijken de buitenspiegel nog even, maar die zit gewoon erg los, is voor nu niet op te lossen.

We rijden dus door over de snelweg, tot er plotseling een file is door een ongeluk. Via 1 rijbaan mag het verkeer erlangs. Het is een flinke klapper, een auto met lage caravan en een vrachtwagen. De auto staat schuin op de caravan die ondersteboven en platgedrukt ligt. De vrachtwagen staat in de berm en heeft een deel van de vangrail weggedrukt. Wonderlijk genoeg zijn er geen gewonden, wat iedereen staat naast de auto’s. De sleepdiensten hebben er nog genoeg werk aan. Wij mogen er nog langs en rijden door naar een ranch: Alpaca’s of the South West.

Je kunt voor $ 9,- per auto bij een echtpaar langs die zo’n 37 alpaca’s houden voor de wol. Bij binnenkomst worden we begroet door hun grote witte honden, ze zijn erg lief maar zijn er ook voor om coyotes weg te jagen die het op de alpaca’s voorzien hebben. Verder lopen er 2 kleine varkens los rond, die de slangen op afstand houden, maar vooral bezig zijn al het gevallen voer op te eten.

We krijgen uitleg van het echtpaar over de dieren, en de ranch en mogen met Teddy een witte alpaca op de foto. Daarna mogen we brokjes uit de hand voeren. Het is een kwijlerige bedoening, maar zo leuk. In de winkel kun je nog wat spullen kopen gemaakt van alpaca wol, de man weet van de kleden precies te vertellen welke wol van welke alpaca is geweest. De artikelen in de winkel zijn een combi van alpacawol en polyester. Artikelen van puur alpacawol zijn namelijk duur en voornamelijk exclusief verkrijgbaar. Wij gaan weg met sokken en een sjaal. Het was een heel leuk bezoek.

Op een parkeerplaats eten we in de camper onze lunch, daarna doorgereden naar Kingman waar we moeten tanken. Edwin probeert de spiegel met een stukje plastic wat vaster te zetten. De spiegel zit namelijk alleen nog aan zijn draad vast, je tilt hem zo uit de houder. Op de snelweg blijkt dat het niets helpt, hij blijft naar buiten draaien. We hebben de camper nog maar 1,5 dag dus het moet wel te doen zijn, alleen bij het inhalen goed opletten. 

Na een lange rechte weg komen we aan in Laughlin. De camping is tegenover de casino’s, is weer eens wat anders als een natuurlijke omgeving. Met een shuttlebusje dat je ophaalt bij de camper wordt je afgezet bij het casino dat hoort bij de camping. We kunnen daar een tentoonstelling zien van klassieke auto’s, er zitten hele mooie tussen. Op de riverwalk buiten kun je doorlopen naar andere casino’s. Het is allemaal een beetje vergane glorie, het moest een soort Las Vegas worden, maar het oogt allemaal sterk verouderd. 

We eten bij de Panda Express een Chinese maaltijd, weer zeer gul opgeschept door de bediening.  Je krijgt dan wel veel voor je geld, maar opkrijgen is een tweede. We wagen nog een gokje op de automaat van $ 0,05 en Chantal wint wel $ 0,65, maar het is vooral de lol van het spelen.

Met de shuttleservice rijden we terug naar de camping. Morgen rijden we naar een camping in Las Vegas en zit de rondrit erop. We hebben dan nog 2 dagen in Vegas, voordat we donderdag terug vliegen.

Chantal en Edwin

Prescott

Vandaag vertrekken we uit Phoenix, waar het al 30 graden is ‘s ochtends. We zien 3 jack rabbits die van de planten aan het knagen zijn. Het zijn kleine, slanke konijnen en goede fotomodellen, want ze staan er leuk op.


We rijden de stad uit, eerst nog even tanken. Onderweg staat een bordje Historic Western Town, maar als we afslaan staan er alleen wat vervallen gebouwtjes, meteen weer doorrijden dus. Langs de snelweg zien we een Fleamarket, we rijden er heen, en na lang zoeken naar een geschikte plaats om de camper te parkeren gaan we een kijkje nemen. 

Het is vooral oude rommel dat verkocht wordt vanuit krakkemikkige kramen en bestelbusjes. Op de markt worden ook geweren verkocht, echt raar dat dit tussen de andere spullen ligt want ze zijn wel echt, kan hier dus gewoon. We rijden door naar Prescott, daar is een leuk straatje in de binnenstad Whiskey Row. We parkeren de camper in een zijstraat en lopen door het ouderwetse straatje in Western stijl. Er zit een leuke volgepropte snoepwinkel waar Edwin salt water taffy haalt in allerlei smaken, ook is er ijs te koop, dus een Oreo ijsje voor Chantal, formaat tennisbal dat dan weer wel.

Het straatje is vrij kort, dus we zijn er zo klaar, maar gelukkig is er een kunstmarkt op het plein voor nog wat amusement. Er zijn allerlei foto’s, schilderijen en vooral veel in elkaar gezette tuinbeelden te koop. Wij gaan met lege handen weg, de dingen die we leuk vinden zijn te groot of te duur.

We halen avondeten bij de supermarkt, en rijden naar de camping. Weer een mooie plek gekregen bij hoge rotsen, en een cactus voor de deur. Via een trail lopen we naar het park en meer achter de camping. Daar is een een groot evenement aan de gang, een bedrijfsfeest met live muziek, eten en activiteiten. Niet voor ons dus nemen wij een kijkje bij het meer, waar je mooie rotsen in het water hebt en langs de kanten. Het water staat laag waardoor je de kleurverschillen in de rotsen goed kunt zien.

We lopen wat trails door een soort duinlandschap en hier en daar wat klauteren over rotsen. Aan de andere kant van het meer ziet het er veel landelijker uit zonder rotsen. Via nog een trailpad komen we weer uit bij de camping. Daar gaan we bij de camper zitten, het is niet te warm dus je kunt buiten zitten.

Het diner bestaat uit aardappeltjes, champignons en hamburger van Angus vlees, heerlijk. Nog een mini cheesecake als toetje. Verder niet veel meer gedaan, luieren is ook wel eens leuk.

Chantal en Edwin

Phoenix

Edwin doet vandaag een kort hardlooprondje in Sedona. Na het ontbijt rijden we met de camper naar Phoenix, de route over de snelweg is vrij saai, niet echt iets te zien. Als we Phoenix binnen rijden is het een kilometers lange route door de stad naar het winkelcentrum waar Sea Life zit. Het is een beetje vreemde stad, geen echt centrum, een snelweg er dwars doorheen en enorme afstanden te overbruggen.

Bij het winkelcentrum gaan we eerst Sea Life Arizona bezoeken. Met de personeelspas is dat gratis en het personeel bij de kassa en de voelpoel vindt het ontzettend leuk om iemand van een andere attractie te ontmoeten. Het centre zelf is mooi opgezet, wel erg klein en ze hebben voornamelijk kleine aquaria met tropische visjes erin. De tunnel is mooi, een buis dwars door het aquarium, met onder andere een schildpad erin.

Na Sea Life kijken we of we het Lego Discovery Centre ernaast binnen mogen, maar zonder kinderen krijg je ook met een personeelspas jammer genoeg geen toegang. We lopen een rondje door het winkelcentrum, kopen nog iets bij de Nike store en gaan dan lunchen bij Johnny Rockets. Een hamburgerzaak waar de burgers heerlijk smaken en de frietjes ook, met name Edwin zijn potatoe tots, rosti balletjes met bacon en kaas erover. Halverwege de lunch gaat de muziek harder en gaan 3 personeelsleden op een rij bij de ingang een ingestudeerd dansje staan doen, echt heel grappig, je zal het maar moeten doen.

Na de lunch buiten merken we pas hoe warm het is, 42 graden en dus niet uit te houden. Op de snelweg naar de andere kant van de stad staan files, het is spannend rijden want in Amerika mag je ook rechts inhalen. Met 2 vrachtwagens aan weerskanten is dat een beetje eng. we willen naar een park rijden, maar eenmaal daar aangekomen is het een troosteloze zandvlakte met heuvels. We rijden dan maar naar de camping, daar is het nog steeds bloedheet, je kunt niet langer als een paar minuten buiten blijven. 

Wij zoeken in de lobby verkoeling, daar blijkt van alles te doen, maar helaaszo valt te lezen geen bingo of linedansen want er is geen airco in die ruimte. Wel vinden we een puzzelkamer met oudjes en een grote biljartzaal. We spelen een spelletje pool, nipt gewonnen door Edwin, maar die heeft dan ook als kind wat lesjes gevolgd. Bij Chantal is het meer mazzel dat er soms een bal in gaat via een andere bal, trickshots zonder dat je weet wat je doet.

We eten wat pasta in de camper, en als het wat koeler is na het eten maken we een ommetje naar het winkelgebied verderop voor een beetje activiteit, er is hier niet zoveel te doen namelijk. Bij het naar buiten gaan van het hek aan de achterzijde van de camping spreken we een vrouw die uitlegt dat deze ingang alleen met een sleutel open gaat. Ze opent nu het hek voor ons, maar bij terugkomst moeten we kijken hoe we hier binnen komen, hopelijk komt er net iemand aan die naar binnen moet. Anders moeten we helemaal om lopen naar de hoofdingang, ongeveer 45 minuten kost dat.

Het is sowieso raar dat wij gaan lopen natuurlijk, ze doen hier alles met de auto. Bij de Target supermarkt genoten van de airco en wat fruit meegenomen. Bij terugkomst kun je natuurlijk al raden dat het hek dicht is, er komt werkelijk niemand aan. We willen echt niet omlopen en proberen een andere route, maar die komt uit bij de snelweg.

Als we terug naar het hek lopen gaat er net iemand naar binnen, maar we zijn nog te ver weg. Als het hek bijna dicht is, gaat er gelukkig nog iemand naar buiten, we trekken een sprintje en kunnen net op tijd naar binnen. Helemaal blij dat we binnen zijn, dat scheelt zoveel tijd, het werd ook al donker dus zomaar rond dwalen door deze buurt was waarschijnlijk geen goed idee. Voor je het weet vinden mensen het verdacht, 2 wandelende mensen op straat.

Morgen rijden we door naar Prescott.

Chantal en Edwin